مولای ما علی(ع) در مورد انسان متقی و برخوردار از انصاف و اعتدال فرمود:
او کسی است که عقل خود را زنده ساخته و نفسش را کشته است. در وجودش درشتها نازک و غلیظ ها لطیف گشته است. «کنایه از اینکه خودخواه نیست»

 


هچنین در سخن پر نغز دیگری فرمود: خدایا تو می دانی که از ما نیست کسکیه برای رسیدن به قدرت تلاش کند. از ما نیست کسیکه برای رسیدن به دنیا و مظاهر فریبنده مادی و ثروت تلاش نماید. بلکه همه همت ما برای این است که ارزشهای دینی را زنده کنیم. اصلاح و شایسته سالاری را در شهرها رواج دهیم تا در سایه تعیین نظام ارزشی و اصلاح گری ما، امنیت بندگان مظلوم حاصل گردد و التزام به قانون و مقررات تحقق عینی پیدا کند.

 


از این دو فرمایش بلند امام عارفان و امیر مؤمنان ، علی(ع) استفاده می شود که بی توجهی به دنیا و پرهیز اقتدارگرایی یکی از اصول مهم سیاست دینی است. عامل مهمی که امنیت جامعه ، ثبات اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی مردم در گرو آن است.

 


روی همین جهت است که انسانهای دارای مراتب ایمانی بالا ، سیاست را وسیله ای برای رسیدن به قدرت پوشالی نمی دانند بلکه قدرت از منظر آنان ابزاری برای خدمت به هم نوعان و کسب رضایت خالق هستی است . روی همین جهت است که انسان عالم و سیاستمدار دانا کسی است که عمر و سرمایه خدادادی خود را صرف رشد و تعالی شخصیت انسانی و نوع بشر کرده و به قدرت نگاه تکلیف مدارانه و نوع دوستانه دارد. نه افراط می کند و نه تفریط. نه خود را بر دیگران تحمیل میکند و نه حاضر است تحقیر گردد.

 

با این بیان مقدماتی خوب است دوستان اعتدال گرا به این نکته توجه کنند که با گذشت سی و پنج سال از انقلاب فراز و نشیب های زیادی را شاهد بودیم و می دانیم ضربه زننده گان بر نظام و انقلاب افراط گران بودند بویژه آنانی که گاهی پوستین وارونه به تن کرده و حکم دایه دلسوزتر از مادر را داشتند. همه می دانیم در پانزده سال اخیر افراط در جریان اصلاح طلبی و پس از آن افراط در جریان اصولگرائی چگونه برای مردم و نظام آثار زیان باری در پی داشت.

 


خوشبختانه در دو سال اخیر که مردم و نخبگان از افراط به ستوه آمدند نفی اافراط از راه قانونی منظور نظر قرار گرفت و با رأی مردم تدبیر، امید و اعتدال ببار نشست. خواسته و مطالبه شعار اعتدال ، اصلاح به معنی واقعی کلمه بر مبنای آرمان دینی و عقلانیت ، خواست واقعی ملت و مسئولان است.

 

دولت مردان باید بدانند که خدمتگذاری به مردم و اعتدال در مدیریت حکم می کند بنا به آنچه که امام (ره) فرمود:« مردم ولی نعمت ما هستند»مردم را در عمل ولی نعمت خود بدانند و بر این باور باشند که : مهمترین فلسفه حکومت بر مردم کسب رضایت مندی مردم است مردمی که در شرایط حساسی قرار دارند و می دانند که سیاستهای نادرست اقتصادی دولت پیشین و سوءتدبیرها و سوء مدیریتها از یک سو و تحریم های پر دامنه دشمن های قسم خورده و قدرتهای جهانی از سوی دیگر وضعیت سخت و ناگواری را برایشان پدید آورده است.

 

و امیدشان بعد از خدا به تدبیر، اعتدال و عقلانیت مسئولان کشور معطوف است. در چنین شرایطی بیش از هر زمان دیگر لازم است دلسوزان جبهه اعتدال از راه تمسک به اصول ، اصلاح و اعتدال چاره اندیشی کنند و نکات قابل توجه در این رابطه این است که:


1-سران قوا ، با تدبیر ، تعقل و آینده نگری در دو حوزه اقتصاد و سیاست خارجی هم افزایی و هم گرایی داشته باشند و نگذارند افراط گران با سطحی نگری و ساده انگاری راه را بر واقع گرایی و عملگرایی آنان سد کنند.


2-مردم و نخبگان می دانند که قرآن افراط و تفریط را مورد مزمت قرار داده است. خدا در قرآن اعتدال و امت وسط بودن را بر ما دیکته کرده است.امام به حق علی(ع) که قرآن صاعد است فرموده است: چپ و راست مایه هلاکت است و «طریق الوسطی هی الجاده » صراط مستقیم، همان اعتدال است. راهی که در مسیر حق و قانون باید همه ما آن را طلب کنیم و بر آن پایبند باشیم.


3-برای عملیاتی کردن خط اعتدال در جامعه ضرورت دارد واژه ارزشمند و مهم اعتدال که مبنای عمل بزرگان در طول تاریخ بوده است به درستی مفهوم یابی شود. حدود و مشخصات آن تعیین گردد. در غیر این صورت کسانی از آن به مثل بعضی سیاسیون افراط گرای، اصلاح طلب و اصولگرا تعریف سلیقه ای ارائه خواهند کرد و باعث آشفتگی خواهند شد.


4-اعتدال در عمل ناظر به نوع رابطه فرد معتدل با دیگران است و انسان معتدل ممکن است باورهای اعتقادی ، اجتماعی و سیاسی خاص خود را دارا باشد ولی در نوع ارتباط با دیگران ، برخوردار از ادب و احترام است. چرا که فرد معتدل به باورها و دیدگاه دیگران نگاهی تؤام با احترام داشته و بر این باور است که خودخواهی ، غرور و التهاب هرگز در جامعه راه گشا نبوده و نیست و در این رابطه استفاده از خرد جمعی و احترام به همنوع ضرورتی است انکار ناپذیر.


5-مقام معظم رهبری مدتها پیش از این فرمود:« بعضی از افراد و جناح ها گفته اند که دشمن اصلی ما جناح مقابل است . این تأسف بار است. این یعنی نگاه افراطی در جریان های سیاسی» چنین رفتاری هم از سوی رهبری و هم نخبگان معتدل محکوم است. تمرکز روی دشمن مشترک و مقابله همه جانبه با قدرتهای استکباری زیاده خواه ، چیزی است که اعتدال گرایان اعم از اصلاح طلب ، اصولگرا و مستقل باید بدان همت بگمارند و از حاشیه پردازی ها پرهیز کنند.


6-با این حال علی رغم عقلانی و دینی بودن مشی اعتدال شواهد و قرائن نشان از آن دارد که در وضع فعلی جریان افراط در حال تجدید حیات جدید است. بر ما و هر معتدلی لازم است با اتخاذ روشی روشنگرانه به شکل جمعی و تشکیلاتی بویژه در حوزه های مربوط به رسانه اعم از مجازی و غیر مجازی ، شنیداری و غیر شنیداری تلاش کنیم تا راه را بر افراط گرایی سد کنیم. گذشته را جبران و نگاه امید آفرین به آینده داشته باشیم زیرا که انسان با امید زنده است.

 

نوشته شده توسط حجت الاسلام علی عسکری  | لینک ثابت |